การไม่ได้เป็นที่ "หนึ่ง" ในใจคนที่เรารักนั้น
ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสมอไป
การเป็นที่สอง ในใจเขานั้น ย่อมดีกว่าการเป็นที่สาม ที่สี่
หรือถึงแม้ว่า . . . เราจะเป็นที่สุดท้าย
แต่มันก็ยังดีกว่า การที่เราไม่ได้อยู่ในใจเขาคนนั้นเลยไม่ใช่หรือ


จงยิ้มให้ความรัก และ รักต่อไปเถอะ
แม้ว่า . . . รักนั้นอาจไม่ใช่ที่หนึ่ง
จนกว่าที่เรา จะบอกกับตัวเองว่า . . .
"เราทนอีกต่อไป ไม่ได้แล้ว
เราเหนื่อยกับรัก ที่เป็นเช่นนี้เหลือเกิน"


การรักใครสักคนนั้น . . .
ง่ายกว่าการตัดใจ จากใครสักคนนัก
การสบตา จากใครสักคนนั้น . . .
ย่อมมีความสุข กว่าการหลบตาใครสักคน เป็นแน่แท้
จะมีสักกี่คน ที่สามารถทำให้เรายิ้มได้ . . . . . .อย่างสุดหัวใจ และเศร้าได้อย่างสุดหัวใจ


อย่า . . . โทษเขา ที่ไม่ได้รักเรา
อย่า . . . โทษพรหมลิขิตที่ทำให้เราเจอกัน แต่ไม่ได้ทำให้เรารักกัน
อย่า . . . โทษหัวใจตัวเองที่ไปรักเขา
อย่า . . . โทษกาลเวลาที่ทำให้เราเจอกันช้าไป

ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ - Potato

การลืมคนที่เรารักมากที่สุด
อาจดูยากเย็นเกินทำใจ
แต่การเอาชนะใจตัวเองให้ได้
ยากเย็นกว่า...แต่ต้องทำ



แม้คนเคยรัก เคยผูกพันกันมา
จะยังมีเยื่อใยบางๆ หลงเหลืออยู่
แม้ภาพเก่าๆ ที่เคยหวานชื่น
จะตามหลอกหลอนให้เราปวดใจอยู่เรื่อยๆ
แต่เราจะยอมปล่อยให้สายใยบางๆ เส้นนั้น
มารัดคอจนตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ



แม้ว่าหัวใจจะเป็นก้อนเนื้อ ที่มีความรู้สึกก็เถอะ
แต่ถ้าตราบใดหัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา ยังเต้นเป็นจังหวะ
และยังเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียว ที่ช่วยทำให้เรามีชีวิตอยู่
การเก็บรักษาก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกนั้นไว้
ยังดีเสียกว่าปล่อยให้แหลกคามือคนไม่รักดี



อย่ามัวแต่คิดว่าเขาคือที่สุดของชีวิต
และต่อจากนี้ไปจะไม่รักใครอีกแล้ว

แม้เรื่องราวความรัก จะกลายเป็นเรื่องเล่า
ที่ตัวละครสองตัวต่างแยกทางกันเดิน
แต่ก็ใช่ว่าเราจะเดินทางเพียงคนเดียวลำพังไม่ได้



เรายังสามารถพบเจอและมอบหัวใจให้ใครได้อีก
เรายังลืมตาอ้าปากได้สบาย
ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องเอาชีวิตอันแสนมีค่า
ไปผูกติดอยู่กับเขา



ไม่อยากลืมเขา ก็ไม่ต้องลืม
เก็บเขาไว้เป็นความทรงจำที่ดี

แต่ถ้าการที่ไม่สามารถลืมเขา
แล้วกลายเป็นบ่วง ที่คอยติดตามหลอกหลอนเราไปทุกที่
พยายามลืมเขาให้หมดจากใจเสียเถอะ
ทำไมเราถึงยังไม่กระชากชีวิตเขาออกไปจากใจเสียที



ลองนึกดูสิว่าป่านนี้เขากำลังทำอะไร
เขากำลังหยิบรูปเราขึ้นมากอดแนบอก
ด้วยความพิศวาสอย่างนั้นหรือ
เขาอาจจะกำลังอยู่กับใครที่ไหนสักแห่งหนึ่งก็เป็นได้



เขามีสิทธิ์ทำอะไรที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ
ทำโดยไม่จำเป็นต้องบอกเรา
ไม่จำเป็นต้องมีเรา
ไม่เห็นต้องเสียเวลาอันมีค่ามานั่งคิดถึงเรา
ซึ่งก็เป็นแค่คนในอดีต



ความจริงแล้วเป็นเพราะเรายังงมงาย
เพราะเรายังไม่อยากลืมเขาต่างหาก


คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ได้ที่นี่ค่ะ